Que os xulgados existen para que a xente poida solucionar os seus conflitos cando non é quen de facelo doutro xeito é unha realidade. Pero tamén o é que o feito de acudir á xustiza non debe ser tomado como un xogo; pois, ás veces, as consecuencias deses actos non son as previstas, e se do ámbito penal estamos a falar, as cousas normalmente non teñen volta atrás.

Isto ven a conto polo que me pasou estes días:

Por unha parte, atopeime cunha cuestión de maltrato familiar iniciada cando un pai, ante unha discusión forte na casa, decidiu chamar á policía para darlle un susto ao seu fillo. Máis a cousa rematou (polo de agora, a espera de xuízo) co rapaz fora da casa cunha orde de afastamento do seu pai; e este chorando porque non quería que o seu fillo se fose porque non tiña a onde ir. Deixando a un lado a existencia ou non do delito (que se verá no seu día), neste caso concreto (así mo fixo saber) o denunciante non tiña a máis mínima intención de facer tal cousa cando chamou á policía: só quería poñer un pouco de orde nun incómodo conflito familiar; descoñecendo que, salvo en casos moi particulares, cando calquer forza do orde público ten coñecemento da existencia dun posíbel delito, a administración de xustiza, de oficio, continúa coa tramitación do procedemento ate o final, aínda que a parte pretendidamente perxudicada non queira continuar co mesmo. A acción penal é pública.

Estes sustos penais son relativamente frecuentes, e todos os profesionais nos atopamos con un de cando en vez.

Menos habituais son os sustos civís: unha muller, sospeitando que o seu home lle é infiel e a pode deixar, decide adiantarse e presentarlle ao seu home un convenio regulador de separación de mutuo acordo, para que el vexa o que lle vai a custar vivir só, pensando (claro está) que el non ten en realidade a intención de separarse. E cal non foi a miña sorpresa cando me chamou para dicirme que si, que el o firmara...

Aínda que neste caso lle quede a ela a opción de presentalo ou non, é evidente que non é unha boa xogadora de mus, pois os órdagos, cando un ten medo a perder, hai que ter moito coidado con cando se botan...

Por casualidade, botándolle unha ollada rápida ás novas en Chuza, entereime de que o Consello Xeral do Poder Xudicial lle abrira un expediente á titular do Xulgado do Social nº2 de Santiago de Compostela, Dona Ana López-Suevos, á que se acusaba de "sectarismo e partidismo" por ter permitido a utilización do galego nun xuízo. Pero o máis curioso é que esa "indefensión" que a utilización da nosa lingua causou, ó parecer, a unha das partes, só se denunciou á vista da sentenza (que como poden supoñer todos os que dun xeito habitual pasan polo xulgado en cuestión, tamén se ditou en galego), e non no acto da vista.

Certo é que o artigo 231 da Lei Orgánica do Poder Xudicial di, no seu número 2, que os xuíces poderán usar a lingua oficial propia da Comunidade Autónoma (o galego, neste caso), se ningunha das partes se opuxese alegando un descoñecemento que puidera producir indefensión. Pero se esa salvedade non se fai no primeiro momento no que se usa o idioma que a parte di non entender, que sentido ten que se faga a posteriori?

Lóxico é que cada parte defenda os seus intereses como mellor lle pareza, faltaría máis... pero hai que ser coherente, e se un letrado (ou a parte) non informa do seu descoñecemento dunha lingua no primeiro momento, que sentido ten facelo despois?

Persoalmente, alégrome de que unha queixa deste tipo sexa arquivada: mal que lles pese a moitos, o galego é a nosa lingua.

Para os mal pensados, dicir que non me une coa xuíza implicada ningún tipo de relación que non sexa a estritamente profesional das veces (poucas) que tiven asuntos (uns con sentenzas favorábeis e outros non) no seu xulgado (nin sequera penso que me recoñeza se me ve pola rúa), pero paréceme que non merece que lle abran un expediente por algo coma isto. Nin ela, nin todos os xuíces e maxistrados que se ocupan de que o galego esté presente en todos os ámbitos da nosa vida.

Hoxe terá lugar o segundo debate entre José Luis Rodríguez Zapatero e Mariano Rajoy (para evitar suspicacias: o orde é o que teñen pactado para as intervencións) de cara ás eleccións xerais do vindeiro 9 de marzo.

Non vin o do pasado luns. Dime unha compañeira que si o fixo que foi a cousa máis parecida a un xuízo que vira en moito tempo. Cada unha das partes foi facendo as alegacións que lle interesaba sen contestar ó que lle dicía o contrario: falando cada un do que pensaba lle beneficiaba, pero sen entrar en discusión algunha nin contestar preguntas incómodas.

Menos mal, seguía ela, que Manuel Campo Vidal (moderador do debate)non tivo que ditar sentenza ó final. Si, dixen eu, porque as conclusións finais (que foi o único que cheguei a ver) foron decepcionantes as dos dous.

O venres 8 de febreiro, o programa Máis Berberechos da Radio Galega emitiuse dende Pontevedra, co gallo do día do enterro de Ravachol, evento que marca a fin do entroido na cidade.

Como oínte esporádica dos berberechos, decidín achegarme ate o Café Moderno, que era onde se gravaba o programa. O primeiro invitado foi o alcalde de Pontevedra, co cal conversaron de moitas cousas, e unha dela foi a celebración dos matrimonios no concello.

Nestas, María Xosé Rodríguez, a presentadora do programa, comentou que lle chamara a atención, como asistente a un casamento en Pontevedra, que o alcalde fixera referencia a que os cónxuxes deben ser fieis, e que o comentara cun coñecido seu avogado e lle dixera que iso era unha licencia do oficiante, que non era necesaria tal cousa; ó que o alcalde dixo que si, que viña sendo unha tradición da cerimonia, pero nada máis.

Sorprendinme moito ó ouvir isto, pois aínda que non me sei de memoria o Código Civil, estaba case segura de que a fidelidade segue a estar recollida no texto legal e que non fora eliminada na súa última modificación.

Así que o primeiro que fixen o sábado foi ir ó Código Civil, para comprobar que eu non estaba errada, e que o artigo 68 segue establecendo a fidelidade como unha das obrigas dos cónxuxes.

Os cónxuxes están obrigados a vivir xuntos, gardarse fidelidade e socorrerse mutuamente. Deberán, ademais, compartir as responsabilidades domésticas e o coidado e atención de ascendentes e descendentes e outras persoas dependentes ao seu cargo.

Estase a falar estes días en todos os medios de comunicación dun tema bastante delicado, como é a reclamación que o condutor dun coche que atropelou a un ciclista de dezasete anos (falecido no accidente) fai ós pais da vítima polos danos sufridos no seu vehículo.Como non teño datos suficientes sobre a cuestión xurídica (a moralidade ou ética de cada un non é cousa miña), prefiro non facer comentarios sobre a mesma, xa que son moitas as dúbidas que se me plantexan antes de facer unha valoración seria da cuestión.

Parece ser que esta mañá estaba prevista a celebración do xuízo, e dada a expectación creada, deseguida saltou a nova: seica o demandante retirou a súa reclamación.

Cando, comentando o tema con un lego en dereito eu lle dicía que, no fondo, iso non quería dicir nada xa que se podía volver a presentar a demanda, xurdiu a cuestión da diferencia entre desistir e renunciar.

Ambas figuras, o desistimento e a renuncia aparecen reguladas no artigo 20 da Lei de Axuizamento Civil. Pero penso que non é necesario profundar na súa tramitación para ver a diferenza entre ambas.

No caso da renuncia, o xuíz ten que ditar sentenza absolvendo ó demandado, polo que a cuestión non pode volver a considerar ante os xulgados. Por contra, o desistimento é un acto de vontade do demandante que fai que o procedemento finalice sen sentenza, polo que si é posíbel nese caso que se volva a considerar xudicialmente a cuestión. Ou sexa, que a renuncia é definitiva, pero non así o desistimento.