Leo en El País o seguinte titular: sen voda non hai pensión.

Leo con atención a nova, pois é un tema que me interesa non só a nivel profesional, senón tamén pola súa transcendencia social. A cuestión é que o Instituto Nacional da Seguridade Social nega a pensión de viuvedade ás persoas do mesmo sexo que convivían con anterioridade á entrada en vigor da Reforma do Código Civil que lles permitiu contraer matrimonio.

Non estou dacordo con isto; penso que, se segundo o artigo 14 da Constitución todos somos iguais ante a lei, non pode permitir o noso ordeamento xurídico a discriminación por cuestión de preferencias sexuais. Así pois, e como di o artigo do xornal, se se trata de persoas que querendo contraer matrimonio non puideron, xa que a lei non o permitía, é razoábel facer unha interpretación das normas, tal como di o artigo 3 do Código Civil, que non produza discriminación algunha. Certo que a lei establece que terá dereito á pensión de viudedade o cónxuxe supervivente; pero cando non se permite a dúas persoas do mesmo sexo contraer matrimonio, ¿por que non intentar subsanar esa situación por medio dunha interpretación ampla da lexislación existente?

Cuestión moi distinta é, para min, a equiparación das chamadas parellas de feito ó matrimonio cando se trata de persoas de distinto sexo, e sei que o que estou a dicir non é politicamente correcto. Entendo que, cando só existía o matrimonio canónico, as ideas ou crenzas de cada un lle impediran, por coherencia, non contraelo; ou que se lles de cobertura legal ás situacións de convivencia cando non se permitía o divorcio. Pero hoxe en día, ¿que diferencia pode haber entre un matrimonio e unha parella de feito? ¿Tan distinto é apuntarse nunha lista no Concello ou firmar un documento na Notaría, que unha acta de matrimonio no Rexistro Civil? ¿Por que a xente lle ten tanto medo a unha palabra?

Porque, o queiran ou non, os que se constitúen formalmente en parella de feito o único que queren, é, ó fin e ó cabo, os mesmos beneficios que puideran derivar do matrimonio; pero, iso si, sen que tal denominación apareza por ningures: ¿non é iso un pouco incoherente? Paréceme ben que unha parella conviva sen casar; é unha opción de vida como calquera outra, e que debe ser respectada por todos. Pero o que non me parece tan ben é que, despois, intenten que se lles apliquen as mesmas normas que ós matrimonios cando libre e voluntariamente decidiron non ser tal.

Xa o dixen antes, paréceme un pouco incoherente. Ademais, se legalmente se equiparan ambas figuras, ¿que necesidade hai de que sigan existindo as dúas? E, en caso de desaparecer algunha, ¿cal sería?

A nova coa que me deitei o venres pasado fíxome, unha vez máis aledarme de non vivir nun país onde exista a pena de morte, xa que foi abolida expresamente pola Constitución do 1978 no seu artigo 15.

Non é a miña intención defender aquí a figura de Sadam Hussein, nin moito menos. Pero non podo evitar pensar se a súa execución serve para algo. No noso ordenamento xurídico, as penas están orientadas cara a reeducación e a reinserción social; e aínda que todos sabemos que moitas veces isto queda só en boas intencións, o espírito da nosa lei lévamos a non considerar o dereito penal só como un castigo ou unha vinganza, senón como un modo (imperfecto, sen dúbida) de intentar que quen cometeu un delito reflexione sobre a súa conducta e non volte repetilo. Xa, sei que é un modo un tanto inxenuo de concibir o dereito penal; pero o contrario, convertelo nunha vinganza, nun mero castigo polos feitos cometidos, lévanos ó vello ollo por ollo, dente por dente que só nos conduce a unha espiral de castigo e violencia continuos.

Por iso non estou de acordo coa pena de morte; por iso, e porque penso que ninguén ten lexitimidade para quitarlle a vida a ninguén.