A nova coa que me deitei o venres pasado fíxome, unha vez máis aledarme de non vivir nun país onde exista a pena de morte, xa que foi abolida expresamente pola Constitución do 1978 no seu artigo 15.

Non é a miña intención defender aquí a figura de Sadam Hussein, nin moito menos. Pero non podo evitar pensar se a súa execución serve para algo. No noso ordenamento xurídico, as penas están orientadas cara a reeducación e a reinserción social; e aínda que todos sabemos que moitas veces isto queda só en boas intencións, o espírito da nosa lei lévamos a non considerar o dereito penal só como un castigo ou unha vinganza, senón como un modo (imperfecto, sen dúbida) de intentar que quen cometeu un delito reflexione sobre a súa conducta e non volte repetilo. Xa, sei que é un modo un tanto inxenuo de concibir o dereito penal; pero o contrario, convertelo nunha vinganza, nun mero castigo polos feitos cometidos, lévanos ó vello ollo por ollo, dente por dente que só nos conduce a unha espiral de castigo e violencia continuos.

Por iso non estou de acordo coa pena de morte; por iso, e porque penso que ninguén ten lexitimidade para quitarlle a vida a ninguén.