A miña falta de formación lingüística impídeme defender cos argumentos necesarios o que penso sobre feminizar a linguaxe. Ven isto a conto, como é fácil supoñer, non xa despois do erro cometido pola Ministra de Igualdade Bibiana Aído, senón pola defensa que a posteriori fixo das súas palabras.

Quen me coñece sabe que creo firmemente na igualdade das persoas independentemente do seu sexo; pero non porque o diga o artigo 14 de Constitución, senón porque dende sempre souben que non era menos que un home.

Traballo nun mundo no que non hai tanto tempo a presenza das mulleres era meramente anecdótica, e non hai moitos anos que unha clienta do quenda de oficio, xa dunha idade, me confesou que “moito rezara para que lle tocara un home”, no convencemento de que unha muller está menos capacitada para ser avogado.

É difícil desfacerse dos prexuízos da xente, pero non penso que o respecto se gañe a base de esnaquizar un idioma. E, persoalmente, non quero chegar a ser nunca “miembra” de nada.

As relacións cos compañeiros de profesión son complicadas; e non me estou a referir agora ós amigos, que por sorte tamén os teño, e moi bos, dentro do gremio. Falo do trato cos compañeiros que, polas razóns que sexan, temos en fronte no noso día a día. ¿Que somos? ¿Inimigos ou compañeiros?

Como inimiga me fixo sentir o outro día un avogado que, nun Recurso de Apelación contra unha sentenza dun xuízo de faltas, me acusou de instar ó meu cliente a mentir no seu propio beneficio tras el correspondiente asesoramiento; cando é perfectamente posíbel que cada unha das partes teña unha visión diferente do ocorrido (unha pequena liorta sen máis transcendencia que a de ter perdido os papeis). ¿Ou é que este letrado o que fai é ver nos demais as súas propias malas artes?

Como contraria pero compañeira, outro avogado ó que me atopei ese mesmo día pola rúa. Falamos do tema no que somos contrarios, intentando chegar a un acordo mentres tomabamos un café; cada un defendeu, como non podía ser doutro xeito, os intereses do seu cliente, e quedamos en ter unha reunión para tratar de solucionar o conflito.

Pero Modesto Barcia, que é de quen estou a falar, tamén aproveitou para comentarme que viña de publicar dous libros dos que eu non tiña coñecemento: "Los abogados y otras gentes del foro en la consideración popular y literaria ibérica" e "A iberidade" cos que acabou agasallándome, e agora están enriba da miña mesa esperando ser lidos.

Eu, para corresponder, conteille a miña afección polo mundo do viño, e prometinlle un par de botellas de Moraima, o albariño da adega da que son socia.

Non todo pode ser dereito nesta vida...

Aínda que, legalmente, o ano xudicial empeza o 1 de setembro, foi hoxe cando tivo lugar a apertura solemne á que acoden todas as autoridades.

Un ano máis, é un acto moi marcado pola falta de consenso entre os diferentes partidos políticos para proceder á renovación dos órganos de goberno do Consello Xeral do Poder Xudicial e do Tribunal Constitucional. E aquí é onde xorden para min as dúbidas e as reflexións sobre a independencia do poder xudicial.

Como profesional que día a día pisa os xulgados, hei de dicir que teño a sorte de non poder discernir a ideoloxía dun xuíz polo seu xeito de traballar, ou polas súa resolucións. Con independencia de que sexan de xuíces para a democracia (en principio, máis de esquerdas) ou da Asociación Profesional da Maxistratura (teóricamente, máis conservadora), teño afinidades e desacordos con uns e con outros, e valoro o seu traballo totalmente á marxe da súa ideoloxía, pois os xuíces de instrución, do social, do penal, ou incluso os maxistrados da Audiencia Provincial cos que eu trato son profesionais que ditan xustiza sen deixar que as súas ideas saian ó exterior.

Para os que traballamos nunha pequena cidade, os xuíces son relativamente cercanos, e as súas ideas políticas (como tampouco o deberían facer para eles as nosas) non inflúen xa non nas relacións cos profesionais, senón tampouco á hora de impartir xustiza. Entón, ¿cando se malean os xuíces? ¿Cando deixan de ser profesionais para pasar a ser afiliados a un determinado partido político? ¿Cando perden esa independencia que debe rexer o seu traballo? ¿Cando deixar de ser válidos polas súas actitudes profesionais para pasar a selo polas súas ideas políticas?

Gustaríame que alguén me contestara a todo isto.

Xa que o mes de agosto é inhábil para a maior parte das actuacións xudiciais, hai unha tradición non escrita pola cal ese é o mes no que os avogados colgamos o cartel de "pechado por ferias".

Mais iso non é de todo certo, xa que sempre hai cousas pendentes que dalgún xeito obrigan a non pechar a porta nin desconectar o fax ou descolgar o teléfono durante todo un mes, por moito que un o desexe... ou o necesite. Penso, por exemplo, nos clientes que viven fora pero que teñen asuntos que resolver no seu país; ou procedementos administrativos para os cales agosto é un mes coma os demais; e incluso, esos asuntos xudiciais considerados de tal entidade como para que non queden paralizados durante ese tempo. En calquera caso, son os menos.

Pero a maiores, resulta que se está estendendo o costume dos xulgados de continuar notificando cousas en agosto. É lóxico que os funcionarios que non están de vacacións continúen facendo o seu traballo con normalidade. Pero... ¿por que seguen a notificar as cousas como se nada? Refírome, claro está, ós asuntos que non se notifican a través de Procurador, senón directamente ó cliente no despacho do seu avogado; pois os Procuradores son bastante máis espelidos ca nós (ou ca min, polo menos) e desconectan o fax e non recollen os avisos de correos, para evitaren ser notificados e non poder poñerse en contacto co letrado do asunto.

Igual para o vindeiro ano aprendo...